Δευτέρα 27 Απριλίου 2020
Σάββατο 18 Απριλίου 2020
Πέμπτη 9 Απριλίου 2020
Το ραγισμένο κόκκινο αυγό
Γειά σας παιδιά,
Σήμερα σκεφτήκαμε ότι θα σας άρεσε να ακούσετε ένα παραμύθι. Γι'αυτό σας προτείνουμε να δείτε την ιστορία του Αναστάση. Ενός κόκκινου αυγού που φάνηκε απρόσεκτο και έσπασε το τσόφλι του... Αν θέλετε μπορείτε να ζωγραφίσετε ότι σας άρεσε απο το παραμύθι.
Στην συνέχεια μπορείτε να παίξετε μερικά παιχνίδια που σχετίζονται με το Πάσχα:
https://learningapps.org/watch?v=pwqd7z9ka01
https://learningapps.rog/display?v=pv6g6vktj20
Δευτέρα 6 Απριλίου 2020
Μιλάμε για το Πάσχα
Αγαπημένα μου παιδιά...
Μια καινούρια εβδομάδα ξεκίνησε σήμερα και θα την αφιερώσουμε στο Πάσχα. Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή των Χριστιανών. Ας δούμε λοιπόν τι γιορτάζουμε αυτές τις μέρες.
Μπορούμε τώρα να δούμε και μερικά από τα έθιμα του Πάσχα
Και τώρα ώρα για παιχνίδι....
Ας φτιάξουμε ένα παζλ
Σάββατο 4 Απριλίου 2020
Τα τρία μικρά λυκάκια
Ας ακούσουμε ένα από τα αγαπημέναμα παραμύθια όλων των παιδιών: τα τρία μικρά λυκάκια. Αν θέλετε μπορείται να μας στείλετε μια ζωγραφιά από το παραμύθι για να την δούμε όλοι μαζί.
Τετάρτη 1 Απριλίου 2020
2 Απριλίου Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου
Στις 2 Απριλίου, ημέρα γενεθλίων του Χανς Κρίνστιαν Άντερσεν, γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου με σκοπό να τονώσει την αγάπη για το διάβασμα και να στρέψει την προσοχή στα παιδικά βιβλία.
Μένουμε σπίτι και διαβάζουμε βιβλία...διαβάζουμε μόνοι μας...με τα αδέλφια μας...με τους γονείς μας.
Το υπέροχο μήνυμα του Peter Sventina:
μετάφραση: Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου
“Εκεί που μένω, οι θάμνοι πρασινίζουν αργά τον Απρίλη ή νωρίς τον Μάη και σύντομα γεμίζουν με κουκούλια από πεταλούδες. Αυτά τα κουκούλια μοιάζουν με μπαλίτσες από βαμβάκι ή με κουφέτα και οι νύμφες τους καταβροχθίζουν φύλλο το φύλλο μέχρι που οι θάμνοι απογυμνώνονται. Όταν όμως οι νύμφες γίνουν πεταλούδες και πετάξουν, οι θάμνοι δεν είναι κατεστραμμένοι. Καθώς πλησιάζει το καλοκαίρι, ξαναγίνονται πράσινοι πάλι και πάλι.
Έτσι μοιάζει ο συγγραφέας, έτσι μοιάζει ο ποιητής. Κατασπαράζονται, μένουν κατάστεγνοι από ιστορίες και ποιήματα, που, όταν ολοκληρωθούν, πετούν μακριά, μπαίνουν μέσα σε βιβλία και βρίσκουν τους αναγνώστες τους. Αυτό γίνεται πάλι και πάλι.
Και τι συμβαίνει ν΄εκείνα τα ποιήματα και τις ιστορίες;
Ξέρω ένα αγόρι που έπρεπε να κάνει κάποια εγχείρηση στο μάτι του. Για δύο εβδομάδες μετά την εγχείρηση, έπρεπε να ξαπλώνει μόνο από τη δεξιά πλευρά και μετά δεν έπρεπε να διαβάζει τίποτα για έναν μήνα. Όταν γελικά ξαναπήρε στα χέρια του ένα βιβλία έπειτα από ενάμισημήνα, ένιωσε σαν να κατάπινε λέξεις μ’ ένα κουτάλι από μια γαβάθα. Σαν να τις έτρωγε. Πραγματικά τις έτρωγε.
Ξέρω κι ένα κορίτσι που, όταν μεγάλωσε, έγινε δασκάλα. Μου είπε: “Τα παιδιά που οι γονείς τους δεν τους διάβασαν παραμύθια έχουν στερηθεί κάτι σημαντικό”.
Οι λέξεις στα ποιήματα και στις ιστορίες είναι τροφή. Όχι τροφή για το σώμα, όχι τροφή που μπορεί να γεμίσει το στομάχι σου. Τροφή όμως για το πνεύμα και τροφή για την ψυχή.
Όταν πεινάει κάποιος ή διψάει, το στομάχι του γουργουρίζει και το στόμα του στεγνώνει. Οι πεινασμένοι γυρεύουν να φάνε κάτι, ένα κομμάτι ψωμί, ένα πιάτο ρύζι ή δημητριακά, λίγο ψάρι ή μια μπανάνα. Όσο περισσότερο πεινούν, τόσο στενεύει ο οπτικός τους ορίζοντας, ώσπου παύουν να βλέπουν ό,τι δεν είναι τροφή για να τους χορτάσει.
Η πείνα για λέξεις εκδηλώνεται διαφορετικά. Μοιάζει με θλίψη, με λήθη, με αυθάδεια. Οι άνθρωποι που υποφέρουν από τέτοιου είδους πείνα δε νιώθουν πως η ψυχή τους τρέμει από το κρύο κι ότι προσπερνούν τους εαυτούς τους χωρίς να το προσέχουν. Ένα μέρος του κόσμου τους εξαφανίζεται χωρίς να το γνωρίζουν.
Αυτού του είδους η πείνα χορταίνεται με ποίηση και ιστορίες.
Υπάρχει όμως ελπίδα για όσους δεν έχουν ποτέ αφεθεί ν’ απολαύσουν τις λέξεις, για να χορτάσουν αυτή την πείνα;
Υπάρχει! Το αγόρι που είπαμε διαβάζει κάθε μέρα. Το κορίτσι έγινε δασκάλα και διαβάζει στους μαθητές της. Κάθε Παρασκευή. Κάθε βδομάδα. Αν κάποια φορά το ξεχάσει, της το θυμίζουν τα παιδιά.
Και τι γίνεται με τον συγγραφέα και τον ποιητή; Καθώς έρχεται το καλοκαίρι, θα πρασινίσουν πάλι. Και πάλι θα στεγνώσουν από ιστορίες και ποιήματα, που θα πετάξουν μακριά προς κάθε κατεύθυνση. Πάλι και πάλι.”
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)